ปฐมบท...
posted on 23 May 2009 12:50 by falonich
เริ่มเขียนบล็อกวันแรกด้วยอารมณ์ที่หดหู่จนบอกไม่ถูก
หดหู่จนไม่อยากจะเขียนอะไร
.....พอแค่นี้ก่อนละกัน.......
ทำไปทำมา ทำไมเราต้องเขียนน้อยด้วยอ่ะ
เรื่องทุกข์มันช่างอัดอั้นตันใจ ไหลทะลัก
การบ้านเยอะมโหฬาร
เปิดเทอมมาก็สั่งการบ้านมาเป็นชุด
นี่คือโรงเรียนยุคปัจจุบัน
ลอกมาให้ผ่านตาและผ่านมือ
...แต่ทำไมไม่ทำให้มันผ่านสมอง.....
ถามอาจารย์ ทำไมกฏนี้ต้องเป็นอย่างนี้คะ
อาจารย์ : มันเป็นหน้าที่ของเธอที่ไปศึกษา
(แล้วที่มาโรงเรียนอยู่ทุกวันนี่ มาขายกาแฟมั้ง
ก็รู้นะว่าต้องศึกษาเพิ่มเติม แต่ถามครูก็ได้ไม่ใช่เหรอ เฮ้อ)
คิดแล้วสงสารนายกจริงๆ
พยายามจะแก้นู่นแก้นี่ แต่สุดม้ายก็ไม่เป็นผล
ก็ถ้าผู้ใต้บังคับบัญชาไม่มีศักยภาพ
จะทำได้ยังไง
เคยคิดว่าถ้าเป็นนายก จะเปลี่ยนแปลงระบบการศึกษาซะใหม่
คิดอยู่เสมอว่าทำไมเด็กไทยถึงไม่ได้รับการศึกษาที่ดีพอๆกับต่างประเทศ
คำตอบออกมา ...เพราะครู...
ไม่ได้เหมารวมทั้งหมด
ครูดีๆมีเยอะ แต่ที่ไม่สอนนั้นก็เยอะเหมือนกัน
ครูดีวัดที่ต้องส่งผลงานเหรอ ..มันไม่ใช่อ่ะ..
ทำงานส่งไปแล้วได้ไรมาถ้าคุณได้แล้วคุณไม่ได้ตั้งใจสอนนักเรียน
เทียบกับครูบ้านนอกที่ตั้งใจจนเลือดตาแทบกระเด็น แล้วไม่ได้อะไรเลย เงินเดือนก็น้อยจ้อย
มันเทียบอะไรกันได้....อยากจะรู้
รู้สึกว่าตัวเองเขียนซีเรียสมาก 555
.........โลกเรา ประเทศเรา เป็นอะไรกันไปหมดน้อย........
.................
มาปัญหาหัวใจ
(แอบรักตุ๊กตาเพื่อน (คิริ))
edit @ 24 May 2009 16:42:38 by falonich